Keman
(Fr. Violon; İt. Violino; Alm. Violine -ya da Geige )
En sevilen çalgıların başındadır. Tını güzelliği ve anlatım olanakları onun ideal bir solo çalgısı ve orkestra çalgısı sayılmasın sağlamıştır. Keman ayrıca oda müziği edebiyatının da en önemli elemanları arasındadır. İtalyanca Violino (küçük viyol) denen bu çalgı Türkçeye Farsça Kemangeh sözcüğünden geçmiştir. İran'da yay anlamında kullanılmaktadır. Keman yaklaşık olarak yetmiş ayrı ağaç parçasının akustik değerlere göre bir araya getirilmesiyle oluşmuş bir çalgıdır. Çalgının uzunluğu, yapılmasına göre değişmekle birlikte Stradivarius, yumuşak çam türü ladinden yapılan göğüs, (üst tahta ya da titreşim tahtası) kelebekten yapılan yanlık ve sırttan oluşan gövdeyi 35 cm. tüm boyu 59 cm. olarak belirlemiştir. Başeşik, abanoz ağacından yapılır ve tuşenin burgulukla birleştiği yerde yükselen küçük bir parçadır. Bu başeşiğe dört küçük çentik (vvvv) açılır. Ve teller gerginlikleri düzenleyen düzen burgularına bu çentiklerden geçerek ulaşırlar. Boş tellerin parmak basılmaksızın ürettikleri titreşim sayısı, eşikle seseşiği arasındaki uzaklıkla belirlenir. Tellerin toplam çekme gücü yaklaşık 30 kg. ve eşik üzerine yaptıkları basınç 12 kg.dır.
• mi teli 660 frekans,
• (II) la teli 440 frekans,
• (III) re teli 293,3 frekans,
• (IV) sol teli 196,6 frekans olarak akortlanır.
Tartini, Casturicci, Biber, Nardini, Barbella, Campagnoli, Lolli, Ch. de Beriot, Prume, Paganini ve Bailot gibi kemancılar on değişik akort sistemini kullanmışlar, ancak bunların hiçbiri benimsenmemiştir. Arasıra özel amaçlar için modern çalışmalarda bir çalgıcı ya da bir grup çalgıcı tarafından bir telin akordu değiştirilebilmektedir. Bu değişiklik kalınlaştırma doğrultusunda ve kemanın diğer tellerinin akordunu bozacak oranda olmaması gerekmektedir.